Ağzından Çıkarmayan Escort Gülin

Gülin, kağıt konservasyonu ve nadir el yazmaları restorasyonu üzerine uzmanlaşmış yirmi üç yaşında bir kütüphaneciydi. Tarihi Osmanlı matbu kütüphanelerinde kadro bulamayınca, Kemerburgaz’ın tarihi Uzunkemer bölgesine yakın, Mimar Sinan Köyü’nün dökülen bir taş evinin bodrum katını kiraladı. Amacı, kentin ıssız bir köşesinde özel koleksiyoncuların rutubetten çürümek üzere olan el yazmalarını restore ederek hayatını kazanmaktı.

Gülin’in zorluğu; hassas restorasyon işleminde kullanılan özel Japon kağıtlarının, organik tutkalların ve neşter uçlarının fahiş pahalılığı ile Kemerburgaz’ın kışın şehirden tamamen kopan dondurucu ıssızlığıydı. Gündüzleri Mimar Sinan Köyü’ndeki taş ocaklarına giden tırların geçtiği tozlu yoldaki bir kahvehanede temizlik yapıyor, akşamları ise bodrum katındaki tek bir sarı ampulün altında cımbız ve büyüteçle yüzyıllık kağıtların yırtıklarını onarıyordu. Gün ışığının hiç girmediği odasında, kışın taş duvarlardan sızan soğuk nem ellerini uyuşturuyor, neşteri tutarken parmaklarının titremesine neden oluyordu.

En büyük kriz, 18. yüzyıldan kalma nadide bir tıp el yazmasının son presleme ve kurutma gecesinde yaşandı. Belgrad Ormanı üzerinden gelen karayel fırtınası, köyün ana elektrik hattını koparttı ve binanın çatı kiremitlerini uçurdu. Çatıdan sızan yağmur suyu, Gülin’in kaldığı bodrum katın tavanından doğrudan restorasyon masasının üzerine damlamaya başladı. Islanan organik tutkallar çözülmek ve asırlık el yazması sayfaları birbirine yapışmak üzereydi.

Gülin, dondurucu karanlıkta fener ışığıyla masanın üzerine atıldı. Islanan nadide sayfaları koruyabilmek için kendi yün battaniyesini masanın üzerine gerip kurutma kağıtlarıyla nemi emmeye çalıştı. Sabaha kadar hiç uyumadan, sobada ısıttığı kuru tuğlaların buharıyla sayfaları teker teker, liflerini koparmadan ayırıp presledi. Ertesi gün el yazmasını sahibine eksiksiz teslim ettiğinde, İstanbul’un fırtınası ve soğuk suları onun sabrını ve zanaatını yenememişti.