Beton Kulelerin Gölgesinde Bir Çizim

Nisa, harita mühendisliği bölümünden yeni mezun olmuş, arazi ölçümleri ve şehir planlaması üzerine uzmanlaşmak isteyen yirmi üç yaşında bir genç kadındı. Mezun olduktan sonra Anadolu'dan İstanbul'a büyük umutlarla gelmiş, Ataşehir'deki devasa plaza projelerinden birinde taşeron bir alt yüklenici firmanın bünyesinde saha mühendisi olarak iş bulmuştu. Geçimini sağlayabilmek için Ataşehir’in hemen yanı başındaki Ferhatpaşa Mahallesi’nde, kamyon garajlarına yakın, tozlu ve gürültülü bir sokakta küçük bir giriş kat daire kiraladı.

Nisa’nın zorluğu; şantiye sahasının çamuru, toz toprağı ve tamamen erkeklerden oluşan sert çalışma ortamında bir kadın mühendis olarak kendini kabul ettirme mücadelesiydi. Her sabah gün ağarmadan Ferhatpaşa’nın hafriyat kamyonlarıyla dolup taşan caddelerinden geçerek şantiyeye ulaşıyor, sırtında ağır ölçüm cihazları (total station ve reflektörler) ile saatlerce dik eğimli arazilerde koordinat belirlemeye çalışıyordu. Şantiyedeki ustaların onu ciddiye almayan tavırları, firmanın sürekli geciktirdiği maaş ödemeleri ve şantiye konteynerindeki olumsuz koşullar onu günden güne yıpratıyordu.

En büyük kriz, dondurucu bir kasım gününde yaşandı. Yüksek katlı bir blok kulesinin temel kazısı öncesinde yapılan hassas kot ölçümünde, firmanın şantiye şefi maliyetten kaçınmak için Nisa’nın hazırladığı güvenlik raporunu göz ardı etti ve kazıyı hemen başlatmak istedi. Nisa, arazide kayma riski olduğunu belirterek işi durdurmaya çalıştı. Ancak şantiye şefi yetkisini aşarak Nisa’yı sert bir dille azarladı, harita çizim dosyasını fırlatıp attı ve onu işten çıkarmakla tehdit etti. O öğleden sonra şiddetli bir yağmur bastırdı; kazı alanındaki toprak kayarak Nisa’nın saatlerce kurduğu hassas ölçüm cihazlarını çamur yığınının altına gömdü.

Nisa, dizlerine kadar gelen vıcık vıcık çamurun içinde cihazlarını ve çizim dosyalarını kurtarmaya çalışırken elleri soğuktan morardı. İstanbul’un o devasa beton kuleleri ve para hırsı, onun mesleki onurunu ve emeğini ezip geçmek istiyordu. O akşam Ferhatpaşa’daki soğuk odasına döndüğünde, pes edip memleketine dönmeyi düşündü. Fakat ertesi sabah tulumlarını giydi, ıslanan harita paftalarını kuruttu ve yapılan kural dışı müdahaleleri, eksik güvenlik önlemlerini resmi rapor haline getirip İnşaat Mühendisleri Odası’na ve ana yükleniciye iletti. İstanbul onu çamurla sınamıştı ama o mesleki etiğinden ve dik duruşundan taviz vermeyecekti.