Cimcif Seven Üsküdar Escort Beril

Salacak sahilinden Kız Kulesi’ne doğru esen keskin ve dondurucu ekim poyrazı, Boğaz’ın hafif dalgalı sularını döverken ve sahil boyunca sıralanan asırlık söğütlerin sararan yapraklarını savururken, Üsküdar’daki bir fen lisesinin son ders zili gürültüyle çaldı. On yedi yaşındaki Beril, okul ceketinin üzerine giydiği lacivert kaşe kabanın düğmelerini sıkıca ilikleyip ağır sırt çantasının askılarını omuzlarında sabitledi. Sınıf arkadaşlarının sahil kafelerinde oturup sıcak çikolata içme tekliflerini nezaketle geri çevirerek, adımlarını Salacak İskelesi karşısında yer alan, XIX. yüzyıldan kalma restore edilmiş iki katlı tarihi bir kargir binadaki uluslararası deniz feneri ve seyrüsefer modernizasyon tescil acentesine doğru hızlandırdı.

Beril, sekiz ay önce babasını Boğaz’da sisli bir gecede seyreden uluslararası bir yük gemisinin kılavuz kaptanlık iskelesindeki arıza müdahalesi sırasında meydana gelen kazada yitirdikten sonra yatalak anneannesi ve ortaokula giden küçük erkek kardeşinin tüm geçim yükünü sırtlanmıştı. Ahmediye’nin dik yokuşlarından birindeki nemli kiralık dairenin kirasını denkleştirmek, anneannesinin her ay yenilenen özel oksijen konsantratörü giderlerini ve kardeşinin okul masraflarını karşılayabilmek için hafta içi her gün ders bitiminde bu acentede akşam sekreteri ve seyrüsefer tescil kayıt personeli olarak çalışıyordu.

Büro; taze filtre kahve kokusu, harita mürekkebi, pirinç pusula parçaları ve yüksek hızlı geniş format tarayıcıların ritmik vızıltısıyla kaplı son derece vakur, kurumsal ama yoğun tempolu bir mekândı. Beril’in görevi; Londra ve Hamburg merkezli denizcilik enstitülerinden gelen boğaz geçiş sinyalizasyon raporlarını sisteme işlemek, Ulaştırma ve Altyapı Bakanlığı Kıyı Emniyeti Genel Müdürlüğü onay dosyalarını kodlarına göre klasörlemek, gelen uluslararası kuryeleri karşılayarak radar frekans ve ışık şiddeti test belgelerini teslimat defterine kaydetmekti. Saatlerce ekran karşısında koordinat doğruluk oranlarını, knot cinsinden akıntı katsayılarını ve uluslararası tescil numaralarını kontrol etmekten göz pınarları kurur, topuklu ayakkabılar içinde ayak tabanları sızlar ve dev rulo pafta klasörlerini üst raflara taşımaktan kolları ile sırtı ağrırdı.

Beril’in en büyük arzusu ise İstanbul Teknik Üniversitesi Gemi İnşaat ve Deniz Bilimleri Fakültesi’ni kazanıp deniz güvenliğini artıran modern seyrüsefer sistemleri ve akıllı fenerler tasarlayan uzman bir mühendis olmaktı. Sekreterlik masasının altındaki çekmeceye YKS Sayısal özet kartlarını ve Fizik-Matematik ders föylerini gizlice yerleştirmişti. Bir yandan dahili telefon hatlarını yönlendirip kurye zimmetlerini yaparken, göz ucuyla çekmecedeki vektörler, optik yasaları ve türev sorularını zihninden çözüyordu. Arkadaşları evlerinde rahatça test çözerken, o, klavye tıkırtıları ve dev deniz haritalarının ortasında geleceğini tırnaklarıyla kazıyordu.

O akşam, İstanbul Boğazı’nın gece geçiş güvenliği için Londra’daki Uluslararası Denizcilik Örgütü’ne (IMO) gönderilecek yüz parçalık Acil Seyrüsefer Modernizasyon ve Sinyalizasyon Tescil Dosyası’nın taranması, numaralandırılması ve e-imza portalına yüklenmesi son ana kaldı. Şirketin kıdemli operasyon sekreteri acil bir arıza tespiti için Rumelifeneri sahasına gidince, tüm tarama, kontrol, kodlama ve arşiv yükleme işi Beril’in omuzlarına bindi. Gece saat onu geçtiğinde elleri kâğıt kesiklerinden sızlamaktan hissizleşmiş, bacakları yorgunluktan titriyordu. Tarihi binanın ağır ahşap kapısını kilitleyip Üsküdar Marmaray Durağı’na doğru yürürken cebindeki günlük yevmiyesi ve çantasındaki bitirilmiş test fasikülüyle İstanbul’un dondurucu gecesinde kendi geleceğini inşa etmenin gururunu taşıyordu.