Ağzından Çıkarmayan Escort Nilüfer

Arnavutköy Haraççı Organize Sanayi Bölgesi’nin devasa imalat hangarlarına, 1500 tonluk otoklav kompozit preslerinin derinden gelen ritmik gümleme sesine ve Kuzey Marmara Otoyolu bağlantısından geçen kargo tırlarının gürültüsüne akşamüstü çökerken, Eyüpsultan’daki bir meslek lisesinin çıkış zili gürültüyle yankılandı. On altı yaşındaki Nilüfer, okul ceketini çıkarıp çabucak sırt çantasına koydu ve kalın kaşkoluna sarındı. Sınıf arkadaşlarının otobüs duraklarına doğru yürürken akşam planları yapmasını tebessümle reddederek, adımlarını epoksi reçinesi, karbon tozu ve sıcak fırın dumanı kokan sanayi alanından aşağıya çevirdi.

Nilüfer, kompozit kalıp ve otoklav ustası olan babasının yüksek basınçlı reçine enjeksiyon kazanında yaşanan patlama sonucu iki elinde ve yüzünde ağır doku kaybı yaşaması üzerine sekiz ay önce ailenin tek geçim kaynağı haline gelmişti. Dört nüfuslu evin kirası ve babasının her ay tekrarlanan estetik cerrahi ile rehabilitasyon masrafları bu genç kızın omuzlarındaydı. Lise eğitimini aksatmadan akşamları yolcu uçakları ve insansız hava araçları için ultra hafif karbon fiber kanat profilleri ile gövde panelleri üreten bu fabrikada çapak alma, mikronluk ultrasonik katman denetimi ve vakumlu ambalaj işçisi olarak çalışıyordu.

Atölye; üç yüz derece sıcaklıktaki otoklav fırınlarının derinden gelen ritmik gümleme sesi, havalı çapak neşterlerinin tiz vızıltısı, epoksi dumanı ve ağır kimyasal kokusuyla kaplı devasa bir yerdi. Görevi; fırın hattından çıkan sıcak karbon fiber kanat parçalarının kenarlarındaki reçine çapaklarını pnömatik elmas neşterle temizlemek, dijital mikrometre ve ultrasonik test cihazı ile katman yapısını doğrulamak ve hazır olan hafif ama çelikten sert parçaları özel ahşap paletlere istifleyip çemberlemekti. Saatlerce sıcak fırınların karşısında durmaktan yüzü kızarır, neşter tutmaktan parmak boğumları titrer ve reçine buharı genzini yakarak gözlerini sızlatırdı.

Nilüfer’in tek hayali, Yıldız Teknik Üniversitesi Uçak ve Uzay Mühendisliği Bölümü’nü kazanarak geleceğin hava araçları için dayanıklı kompozit malzemeler tasarlayan uzman bir mühendis olmaktı. Ambalaj tezgahının karşısındaki beton kolona Fizik ve Kimya özet kartlarını asmıştı. Bir yandan iki eliyle karbon fiber parçaların çapaklarını temizlerken, gözleriyle duvardaki polimer kimyası formülleri, katı cisim mekaniği ve analitik geometri denklemlerini takip eder, zihninden işlemleri yapmaya çalışırdı. Preslerin çıkardığı ritmik gürültüyü zihnini odaklamak için bir tempoya dönüştürmüştü.

O gece, Türk Havacılık ve Uzay Sanayii (TAI) projeleri için acilen sevk edilecek üç yüz adetlik özel karbon fiber kanat profil setinin son kontrolü, çapak temizliği ve ambalajlanması bitirilmek zorundaydı. Atölye sorumlusu rahatsızlanıp erken ayrılınca tüm yük Nilüfer’e kaldı. Saatlerce duman ve kimyasal tozun ortasında parçaları tek tek kontrol etti, çapaklarını sıyırdı ve özel ambalaj paletlerine istifledi. Gece saat yarımı gösterdiğinde ambalajlama ancak bitti. Üstü başı epoksi tozu ve ağır fabrika kokar halde binayı kilitledi. Haraççı dolmuş duraklarına doğru yürürken esen soğuk poyraz yüzüne çarptı; ama Nilüfer, bu koca şehrin zorluklarına rağmen kendi kaderini çelik bir iradeyle şekillendirdiğini çok iyi biliordu.