Karaköy’ün tarihi sokaklarını saran dondurucu poyraz, Bankalar Caddesi’nin heybetli taş binalarının arasından Haliç’e doğru uğultuyla eserken, Beyoğlu’ndaki köklü bir lisenin son ders zili çaldı. On yedi yaşındaki Nihal, okul ceketinin üzerine giydiği lacivert kaşe montunu sıkıca kapatıp ağır sırt çantasını omuzlarında düzeltti. Sınıf arkadaşlarının Tünel’deki kafelerde oturup sıcak salep içme davetlerini içten bir gülümsemeyle geri çevirerek, adımlarını Kamondo Merdivenleri’nin yakınında yer alan, XIX. yüzyıldan kalma sekiz katlı tarihi bir iş hanındaki uluslararası liman mimarisi ve rıhtım restorasyon arşiv acentesine doğru hızlandırdı.
Nihal, altı ay önce babasını Galataport şantiyesinde yürütülen tarihi bir rıhtım güçlendirme çalışması sırasında kazıklı vinç platformunun devrilmesi sonucu kaybettikten sonra, kronik böbrek hastası annesi ve ilkokula giden küçük kız kardeşinin tek geçim kaynağı olmuştu. Kasappaşa’nın dik ve rutubetli yokuşlarındaki kiralık bodrum katın masraflarını ödemek, annesinin diyaliz ve medikal harcamaları ile kardeşinin okul giderlerini karşılayabilmek için hafta içi her gün ders bitiminde bu acentede akşam sekreteri ve liman tescil kayıt personeli olarak çalışıyordu.
Acentenin içi; taze çekilmiş espresso kokusu, antika deniz paftaları, mermer ve beton koruyucu solüsyonlar ile yüksek hızlı geniş format tarayıcıların ritmik vızıltısıyla kaplı son derece vakur ve tempolu bir mekândı. Nihal’in görevi; Lizbon, Marsilya ve Hamburg merkezli liman şehri miras enstitülerinden gelen Galata ve Tophane rıhtımlarına ait harç ve taş analiz raporlarını sisteme işlemek, Kültür Varlıkları Koruma Kurulu kararlarını klasörlemek, gelen uluslararası kuryeleri karşılayarak zemin etüt belgelerini teslimat defterine kaydetmekti. Saatlerce ekran karşısında pafta kodlarını doğrulamaktan gözleri kurur, topuklu ayakkabılar içinde ayak tabanları sızlar ve dev rulo kâğıt kutularını raflara taşımaktan kolları ile sırtı ağrırdı.
Nihal’in en büyük hayali İstanbul Teknik Üniversitesi İnşaat Mühendisliği Bölümü’nü kazanıp İstanbul’un kıyı yapılarını ve liman mirasını koruyan uzman bir mühendis olmaktı. Sekreterlik masasının altındaki çekmeceye YKS Sayısal özet kartlarını ve Fizik-Matematik ders föylerini gizlice yerleştirmişti. Bir yandan dahili telefon hatlarını bağlayıp kurye zimmetlerini yaparken, göz ucuyla çekmecedeki zemin mekaniği, mukavemet ve integral sorularını zihninden çözüyordu.
O akşam, Karaköy Rıhtımı restore projesi için Marsilya’daki Uluslararası Kıyı Mimarisi Konseyi’ne gönderilecek yetmiş beş parçalık Acil Akreditasyon Dosyası’nın taranması, kodlanması ve e-imza portalına yüklenmesi son ana kaldı. Şirketin kıdemli operasyon sekreteri acil bir zemin tespiti için Ahırkapı sahasına gidince, tüm tarama, kontrol, kodlama ve arşiv yükleme işi Nihal’in omuzlarına bindi. Gece saat onu geçtiğinde elleri kâğıt kesiklerinden sızlamaktan hissizleşmiş, bacakları titriyordu. Taş binanın ağır kapısını kilitleyip Karaköy Tramvay Durağı’na doğru yürürken cebindeki günlük yevmiyesi ve çantasındaki bitirilmiş test fasikülüyle İstanbul’un soğuk gecesinde kendi geleceğini inşa etmenin gururunu taşıyordu.
Yazıda anılan işletmeler
Ticari veya sponsorlu bağlantılar şeffaf biçimde etiketlenmiştir.
Kaynaklar
Bilgileri güncel ayrıntılarıyla doğrulamak için kaynak sayfalarını ziyaret edebilirsiniz.