Ormanda Kampta Sevişen Escort Tuğba

Tuğba, Eyüpsultan’ın Haliç’e inen rüzgârlı Kalenderhane Caddesi’nin dondurucu ve dar arnavutkaldırımlarında adımlarını ağır ağır atıyordu. Kucağındaki su geçirmez rölöve tüpünü Haliç’ten esen poyrazın getirdiği kış sağanağından korumaya çalışırken, dizlerindeki tüm kuvvetin tükendiğini hissediyordu. İstanbul Teknik Üniversitesi Mimarlık Fakültesi Ahşap Konservasyonu ve Yapı Statiği Bölümü’nden dereceyle mezun olduktan sonra, Eyüpsultan ve Nişanca hattındaki 18. yüzyıl Osmanlı ahşap mektep binalarının taşıyıcı dikmelerinde oluşan lif ayrışmalarını ve kılcal nem birikimini inceleyen bağımsız bir restorasyon projesinde göreve başlamıştı. Ancak projeyi üstlenen ana yüklenici şirket, bütçe krizini gerekçe göstererek şantiyeyi bir gecede mühürledi ve çalışanların alacaklarına el koydu. Tuğba, aylardır mektep çatı aralarından ve bodrumlarından topladığı ahşap çürüme haritaları ile statik deformasyon paftalarıyla ortada kaldığı gibi, sahada kiraladığı lazerli ahşap sertlik ölçerlerin ve kumpasların ağır borcuyla baş başa bırakıldı.

Ocak ayının ısırıcı soğuğunda Eyüpsultan İskelesi’ne doğru yürürken cebinde kalan son otobüs parasıyla ne yapacağını düşünüyordu. Düğmeciler’de kiraladığı küçük çatı katı odasının sahibi, ödenmeyen iki aylık kira yüzünden o akşam kapının kilidini değiştirmişti. Kucağındaki çantada sadece çizim rapidoları, kumpasları ve el çizimi mizanpaj defteri vardı. Tarihi mektep binasının avlu kapısındaki ıslak mermer basamağa çöktü. Bütün emeğinin bir kalemde silinmesi göğsüne ağır bir taş gibi oturdu.

Gözyaşlarını rüzgâra verip çantasından teknik çizim bloknotunu çıkardı. Cılız sokak lambasının sarı ışığı altında, ahşap dikmelerdeki lif kopma sınırlarını ve nem birikim hatlarını milimetrik kâğıda aktarmaya başladı. Kalem kâğıda her dokunduğunda içindeki kırgınlık mesleki bir tutkuya dönüşüyordu. O sırada sokağın başından geçen ve Haliç Tarihi Mirasını Koruma Kurulu’nu yöneten kıdemli bir restoratör mimar, basamakta titreyerek pürüzsüz ahşap deformasyon paftası çizen Tuğba’yı fark etti. Kâğıttaki teknik hassasiyeti gören uzman, genç kadına Eyüpsultan ve Haliç Sivil Mimarlık Örnekleri Restorasyon Projesi’nde baş saha koordinatörü olarak çalışma imkânı sağladı. Tuğba, Eyüpsultan’ın tarihi sokakları arasında İstanbul’un ona pes etmeme gücünü bahşettiğini anladı.

Çubuklu Hidiv Kasrı Yolu’nda Kayıp Osmanlı Serası ve Döküm Demir-Cam Korozyon Atlası

Ezgi için İstanbul, Beykoz Çubuklu’nun Hidiv Kasrı’na çıkan çam kokulu ve dik yolu boyunca sıralanan tarihi kâgir ve metal yapıların gölgelerinden, Boğaz’dan gelen serin rüzgârdan ve martı seslerinden ibaretti. Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi Metal Yapılar ve Cam Sanatı Konservasyonu Bölümü yüksek lisans mezunuydu; Çubuklu ve Kanlıca hattındaki 19. yüzyıl sonu Osmanlı sera yapılarının döküm demir karkaslarında ve tarihi cam panellerinde oluşan pas birikimi ile kurşun oksitlenmesini inceleyen bağımsız bir araştırma projesinde çalışıyordu. Ancak projeyi üstlenen özel kültür vakfı, finansal kriz gerekçesiyle araştırmayı aniden iptal etti. Ezgi’nin sekiz aydır sera kalıntılarında topladığı demir erozyonu ve cam matlaşması verileri kilitli kalan şantiye konteynerinde hapsedildi; üstelik dijital yüzey analiz spektrometrelerinin kiralama faturası Ezgi’nin üzerine yıkıldı.

Gece saat üçte, Çubuklu İskelesi’nin kapkara Boğaz sularına bakan ıslak ahşap rıhtımında tek başına oturuyordu. Sonbahar yağmuru rıhtıma damlarken üzerindeki kaban sırılsıklam olmuştu. Paşabahçe’de kaldığı pansiyonun günlük ücretini ödeyemediği için eşyalarını tek bir sırt çantasına sığdırıp sahile sığınmak zorunda kalmıştı. Cebinde sadece ertesi günün vapur parası duruyordu. Karşı yakadaki İstinye ışıklarının su üzerindeki yansımaları süzülürken geleceğe dair tüm umutları kararmıştı.