Okul Çıkışı Escortluk Yapan Beste

Arnavutköy’ün Boğaz’a nazır, dik ve darlıkıyla bilinen parke taşlı sokaklarında Beste, elindeki yıpranmış viyolonsel kutusunun ağırlığıyla hafifçe öne eğilerek yokuşu tırmanıyordu. Akşam karanlığı, ahşap yalıların süslü cumbalarına ve sokak lambalarının sarı ışıklarına çökmüştü.

Beste, Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi Çello bölümünde dördüncü sınıf öğrencisiydi. Eğitimini sürdürebilmek için Arnavutköy’de çatı katı nem alan tek odalı bir pansiyonda kalıyor; gündüzleri derslere girip geceleri organizasyonlarda çello çalarak geçimini sağlamaya çalışıyordu.

O gün, konservatuvarın yıl sonu bitirme konseri için aylar süren provanın ardından enstrümanının eşik kısmı çatlamıştı. Yüksek hassasiyetli bu ahşap parçanın tamiri veya yenilenmesi, Beste’nin haftalık yemek parasının katbekat üzerindeydi. Üstelik pansiyon sahibi, haftasonuna kadar ödenmeyen oda kirası yüzünden eşyalarını kapının önüne koyacağını söylemişti. Çaresizlik ve yalnızlık hissi, Boğaz'dan esen poyraz gibi içine işliyordu.

Umutsuzca pansiyona doğru yürürken, Akıntıburnu sokaklarındaki eski bir antika dükkânından yükselen sesleri duydu. Dükkânın vitrin camının önünde yaşlı bir adam, elindeki tarihi gramofonun kurma kolunu takmaya çalışırken mekanizmayı sıkıştırmıştı. Mekanizmanın içindeki hassas yay fırlamak üzereydi ve adamın el titremesi durumu daha da tehlikeli hale getiriyordu.

Beste bir an bile tereddüt etmedi. Kutuyu kenara bırakıp içeri girdi. Enstrüman yapım ve bakım derslerinde öğrendiği hassas el becerisiyle, cımbız ve çelik cıvataları kullanarak gramofonun çarklarını sabitledi. Yayı güvenli bir şekilde yerine oturtup mekanizmayı tekrar işler hâle getirdi. Gramofondan bir anda cızırtılı ama büyüleyici bir klasik müzik sesi yükselmeye başladı.

Dükkânın sahibi, İstanbul’un en eski enstrüman tamircilerinden ve lütiyelerinden biri olan Agop Usta’ydı. Agop Usta, kızın ellerindeki işçiliğe ve soğukkanlılığına şaşkınlıkla baktı. Beste’nin durumunu ve çatlayan çellosunu öğrenince gülümsedi.