Ofiste Patronu İle Olay Çıkaran Escort Damla

Damla’nın Karaköy Perşembe Pazarı ve Arap Camii Arasındaki Akustik Ses Tasarımı MücadelesiNisan ayının başlarında Boğaz’dan Karaköy Limanı’na çöken rutubetli sis, Perşembe Pazarı’nın tornacı çarkları, demir kesme tezgâhları ve gemicilik halat kokularıyla sarılı dar caddelerine yayılırken; Damla sırtındaki ağır mikrofon çantasını, ses kayıt cihazını ve hassas ses frekans algılayıcılarını göğsüne bastırıp Arap Camii’nin yüksek Gotik çan kulesinden bozma minaresine uzanan dar Taş Camii Sokak’ın yağlı paslı zemininde dikkatle ilerliyordu. İstanbul Teknik Üniversitesi Müzik Teknolojileri ve Akustik Tasarım Bölümü yüksek lisans öğrencisi olan Damla, Trabzon’un Sis Dağı yaylalarından İstanbul’a, şehrin kaybolmaya yüz tutmuş zanaat seslerini ortam akustiğiyle harmanlayarak dijital ses enstalasyonlarına dönüştürme sevdasıyla gelmişti. Karaköy’ün hırdavatçılarla dolu labirent gibi pasajlarından birinin en alt katında, nemden duvarları kabarmış ve jeneratör gürültüsü hiç bitmeyen havalandırmasız bir depoda yaşıyor; geceleri Tophane’deki bir tasarım atölyesinde ahşap zımparalayarak hem harçlığını çıkarıyor hem de hassas mikrofonlar, ses kartları ve ses yalıtım panelleri masrafını karşılıyordu.O gün, uluslararası bir ses sanatı festivalinin ön eleme teslim günüydü. Karaköy’deki eski bir Fransız pasajı galerisinde sergilenecek "İstanbul’un Endüstriyel Hafızası ve Zanaat Sesleri" temalı proje için aylardır geceli gündüzlü topladığı dip gürültüsüz, kusursuz ses kaydı derlemesini jüriye ulaştırması gerekiyordu. Projesi dereceye girerse Berlin Müzik Akademisi’nde altı aylık ses mühendisliği stajı elde edecek ve üç aydır ödeyemediği borçlarını tamamen kapatabilecekti. Günlerdir gözüne uyku girmemiş, kulaklıkla saatlerce yüksek frekanslı makine sesleri dinlemekten kulakları çınlamış ve parmak uçları kablo lehimlemekten yanık izleriyle dolmuştu.Ancak Arap Camii’nin avlu duvarına teğet geçen dar sokakta yürürken, üst katta restorasyonu yapılan bir dükkânın iskelesinden büyük bir demir çivi ve matkap ucu kutusu hızla aşağı savruldu. Bir anlık panikle kenardaki beton kolona doğru hamle yapan Damla’nın ayağı yağlı su birikintisinde kaydı. Sertçe beton zemine kapaklanan genç kızın sırtındaki profesyonel çanta yerinden kopup yüksek taş basamaklara çarptı. Çantadan fırlayan yüksek hassasiyetli cam ses tüpü ve hassas mikrofon diyaframı, sert taş zemine çarparak parçalandı. Tüm haftalardır üzerinde çalıştığı, içinde yüzlerce zanaat sesinin saf ham frekanslarının yer aldığı dijital ses kayıt kartı ise sokağın kenarındaki çamurlu ve kimyasal atıklı su kanalına düşerek ıslandı.Damla, dizindeki yırtıktan akan kanın ve avucundaki sıyrıkların acısını hissetmeden çamurlu kanalın içinde batan kayıt kartına ve kırılan mikrofon tüpüne bakarken donakaldı. Haftalardır ter döktüğü geceler, sağır edici hırdavatçı gürültülerinde aldığı kayıtlar ve Berlin hayalleri o kirli kanalın içinde kaybolup gitmişti. Gözyaşlarına boğulan genç kız, Karaköy’ün bu metal ve demir kokan soğuk sokağında ne kadar kimsesiz olduğunu hissetti.O sırada sokağın köşesindeki eski bir gramofon ve ses cihazları tamircisinden çıkan, Karaköy’ün elli yıllık emektar akustiği "Gramofoncu Kirkor Usta" dışarı fırladı. Damla’nın çaresizce çamuru karıştırdığını görünce onu kolundan tutup kaldırdı, omuzlarına gres yağı kokan ceketini örterek tüplü radyoların ve havya kokusunun sarf edildiği sıcak dükkânına götürdü.Kirkor Usta, ıslanan kayıt kartını hemen alkol solüsyonuna yatırdı ve Damla’ya sıcak bir çay uzattı. "Ses kutudan ibaret değildir kızım," dedi gülümseyerek. "Eski taş plakçılar mükemmel pürüzsüz sesi aramazdı; plaktaki o cızırtı, iğnenin taşa değdiği andaki yaşanmışlığın sesidir. Cihazın kırıldı diye ses kaybolmaz, mekânın kendi yankısı duvarlarda asılı kalır."