Müdürü İle Gizli Aşk Yaşıyan Tuğçe

Tuğçe, Fatih Unkapanı’nın Atatürk Bulvarı’na paralel inen dar ve dondurucu Yavuz Sinan Sokak’ının ıslak taşlarında adımlarını sürükleyerek atıyordu. Kucağındaki su geçirmez rölöve kılıfını Haliç’ten esen sert poyrazın getirdiği soğuk kış sağanağından korumaya çalışırken, dizlerindeki tüm dermanın çekildiğini hissediyordu. İstanbul Teknik Üniversitesi Mimarlık Fakültesi Ahşap ve Metal Yapı Konservasyonu Bölümü’nden birincilikle mezun olduktan sonra, Unkapanı ve Cibali hattındaki 19. yüzyıl sonu Osmanlı endüstriyel un fabrikalarının döküm demir kolonları ile ahşap döşeme karkaslarındaki yük yorulması ve korozyon bozulmalarını inceleyen bağımsız bir restorasyon projesinde göreve başlamıştı. Ancak projeyi üstlenen ana yüklenici inşaat şirketi, ani bir mali kriz gerekçesiyle şantiyeyi bir gecede mühürledi ve çalışanların aylardır biriken alacaklarına el koydu. Tuğçe, endüstri mirası yapıdan topladığı metal paslanma ve ahşap lif ayrışması paftalarıyla ortada kaldığı gibi, sahada kiraladığı hassas 3D lazer tarayıcıların ve dijital kumpasların ağır borcuyla baş başa bırakıldı.

Ocak ayının ısırıcı soğuğunda Unkapanı Köprüsü’ne doğru yürürken cebinde kalan son otobüs parasıyla ne yapacağını düşünüyordu. Zeyrek’te kiraladığı küçük bodrum katı odasının sahibi, ödenmeyen iki aylık kira yüzünden o akşam kapının kilidini değiştirmişti. Kucağındaki çantada sadece çizim rapidoları, kumpasları ve el çizimi mizanpaj defteri vardı. Tarihi un fabrikasının kapısındaki ıslak mermer basamağa çöktü. Bütün emeğinin bir kalemde silinmesi göğsüne ağır bir taş gibi oturdu.

Gözyaşlarını rüzgâra verip çantasından teknik çizim bloknotunu çıkardı. Cılız sokak lambasının sarı ışığı altında, döküm demir kolonlardaki korozyon sınırlarını ve ahşap kirişlerdeki çürüme hatlarını milimetrik kâğıda aktarmaya başladı. Kalem kâğıda her dokunduğunda içindeki kırgınlık mesleki bir tutkuya dönüşüyordu. O sırada sokağın başından geçen ve Haliç Endüstriyel Mirası Koruma Kurulu’nu yöneten kıdemli bir restoratör mimar, basamakta titreyerek pürüzsüz statik deformasyon paftası çizen Tuğçe’yi fark etti. Kâğıttaki teknik hassasiyeti gören uzman, genç kadına Unkapanı ve Cibali Tarihi Endüstriyel Yapılar Restorasyon Projesi’nde baş saha koordinatörü olarak çalışma imkânı sağladı. Tuğçe, Unkapanı’nın dik yokuşları arasında İstanbul’un ona pes etmeme gücünü bahşettiğini anladı.

Göztepe Yeşiltekke Sokak’ta Kayıp Osmanlı Ahşap İstasyon Lojmanı ve Taş-Kireç Harcı Atlası

Büşra için İstanbul, Kadıköy Göztepe’nin Yeşiltekke Sokak boyunca sıralanan tarihi ahşap köşklerin gölgelerinden, Bağdat Caddesi’ne uzanan asırlık çınar ağaçlarının kokusundan ve Marmara’dan esen ılık rüzgârdan ibaretti. Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi Taş ve Harç Konservasyonu Bölümü yüksek lisans mezunuydu; Göztepe ve Erenköy hattındaki 19. yüzyıl sonu Osmanlı demiryolu lojmanlarının kâgir kaidelerinde ve ahşap karkas birleşimlerinde oluşan kireç harcı çözünmelerini inceleyen bağımsız bir araştırma projesinde çalışıyordu. Ancak projeyi üstlenen özel kültür vakfı, bütçe kısıntılarını gerekçe göstererek araştırmayı aniden iptal etti. Büşra’nın sekiz aydır lojman bodrumlarında topladığı harç aşınması ve nem birikim verileri kilitli kalan şantiye konteynerinde hapsedildi; üstelik dijital yüzey nem ölçerlerin kiralama faturası Büşra’nın üzerine yıkıldı.

Gece saat üçte, Göztepe Parkı’nın ıslak ahşap bankında tek başına oturuyordu. Sonbahar yağmuru çam ağaçlarının yapraklarına damlarken üzerindeki kaban sırılsıklam olmuştu. Fikirtepe’de kaldığı pansiyonun günlük ücretini ödeyemediği için eşyalarını tek bir sırt çantasına sığdırıp parka sığınmak zorunda kalmıştı. Cebinde sadece ertesi günün marmaray parası duruyordu. Karanlık gecenin ortasında geleceğe dair tüm umutları kararmıştı.